«تشنگي گاهي تشنگي لب و دهان است كه حتي به مضمضه آبي برطرف مي شود.

تشنگي گاهي تشنگي معده وروده است كه به دو جرعه آب فرومي نشيند.

اما تشنگي گاهي به جگر چنگ مي اندازد، قلب را كباب مي كند و رگ و پي را مي سوزاند.

در اين تشنگي ، فكر مي كني كه تمام رودخانه هاي عالم هم سيرابت نمي كنند. چه مي گويم؟ در اين عطشناكي اصلا فكر نمي كني، نمي تواني به هيچ چيز جز آب فكر كني. در اين حال،هر سرابي را چشم ، آب مي بيند و هر كلامي را گوش آب مي شنود.

وقتي كه در اوج قله عطش ايستاده باشي، همه چيز را در مقابل آب، پست و كوچك و بي مقدار مي بيني. جان چه قابل دارد در مقابل آب ؟ايمان چه محلي... اما نه، اين همان چيزي است كه ارزش كربلاييها را هزار چندان مي كند.»

صحنه كربلا امتحان خيلي سختي هست، واقعا ايمان قوي مي خواهد كه كسي در كربلا بماند،كربلا و عاشورا درس بزرگي به ما مي دهد، بايد لحظه به لحظه عاشورا را از خودمون امتحان بگيريم، ببينيم اگر ما هم آن زمان آنجا بوديم آنقدر تاب و تحمل داشتيم كه بمانيم، آنقدر ايمانمان راسخ بود كه كم نياريم.

شهداي ما در كربلاي ايران ، در سرزمين گرم و داغ فكه عطش را خوب درك كردند و از اين امتحان سربلند بيرون آمدند، شهيد علم الهدي و يارانشان در هويزه صحنه هايي را آفريدند كه از كربلا آموخته بودند و واقعه كربلا براي آنها هم تكرار شد...

به قول شهيد آويني ما را نيز كربلاييست و عاشورايي ؛ كربلا و عاشورا براي ما شيعيان آخر الزمان كه منتظر ظهور تنها منجي بشريت امام عصر(عج) هستيم نيز درسهايي دارد و حرفهايي.

اگر بخواهي بداني كه عاشورا براي ما چه حرفهايي داره بايد اول از خودشون بخواهي ، بعد خوب نگاه كني، خوب گوش كني و خوب ياد بگيري...