به لحظه ناب حضور می رسم

                       و من می ایستم در برابر آنکه مرا تشنه آفریده است

                                   حمد می گویم او را که شایسته حمد است

                                         و آنقدر مهربان است که در تصور هم نمی گنجد.

 ای خدای مهربان، در اوج بندگی از تو می خواهم که یاریم کنی

              چراغ هدایت را در برابرم قرار دهی و مرا در زمره گمراهان نشماری.

با اخلاص از تو می گویم ،

            از تو که بی نیاز هستی،

                     در حالی که من در اوج نیاز هستم.

               تو چه زیبایی و بی همتا و من در عین نقصان.

حال آن قامت ایستاده تاب نمی آورد در برابر چون تویی بایستد،

         خود را به رکوع می رساند تا از آنجا بندگی اش را ابراز کند.

                     ولی تو آنقدر عظیم هستی که او رکوع را هم تاب نمی آورد

به سجده می رود

         به انتهای خلوص بندگی می رود.

                    به آنجا که دیگر خود را در برابر چون تویی هیچ ببیند

 و چه زیباست این احساس بندگی که درد بنده را التیام می بخشد

  و چه بگویم که تو آنقدر بزرگ هستی که وقتی تشنگی را به من دادی،

خود چشمه سار نماز را سر راهم قرار دادی.