وقتي يخ زد، محكم مي‌شه. وقتي به نقطه صفر رسيدي، اين صفر، دايره قسمته

بين يك صفر و چند صفر. تو نقطه صفر، فرقي نمي‌كنه؛ ولي يادت باشه كه هميشه

موقعيت هست. اگر كنار يك قرار گرفتي، مي‌شي 10 و كنار 10 اگر 1 يا 2 يا 3 صفر

بگذاري، مي‌شي 100، 1000، 10000 و... .

از صفر و نقطه صفر، نترس؛ چون كوله‌باري از انرژيه. بيست بدون صفر معني نداره؛

البته مغرور نبايد شد؛ چون صفر، يك دايره توخاليه و گاهي وقت‌ها ته دل آدم را

خالي مي‌كنه.

يادم مي‌ياد وقتي بچه‌تر بودم، گاهي وقت‌ها خودمو مثل يك صفر مي‌دونستم و براي

همين، هميشه از آدم‌هايي كه خودشونو عددي مي‌دونستند، وحشت داشتم و

جلوي اونها ظاهر نمي‌شدم و هميشه پشت عددها بودم و يا اگر جلوي اونها هم

بودم، پشت ديوار مميز پناه مي‌گرفتم. سرتو درد نيارم؛ بالاخره ديدم بابا صفر هم

واسه خودش عدديه و حتي جزء اعداد صحيح است. آيا حالا كه صفر عدد صحيحه،

خدارو خوش مي‌ياد كه من عدد صحيح، از بقيه اعداد صحيح دور باشم؛ اونهايي كه با

من يك رنگ دارند اين بود كه تصميم گرفتم دل توخالي مو بزنم به اعداد و اول از

كوچك‌ترها شروع كردم و ديدم شدم 10 و... .

لب مطلب اين كه از وقتي فهميدم صفر هم واسه خودش عدديه، با هر كي آشنا

 شدم و جلو اومدم، باعث افتخار اون شدم؛ مثلاً با يك شدم 10 و با 9 شدم 90 و

خلاصه كلي تحويلمون گرفتن؛ ولي يادمون باشه كه هيچ وقت مغرور نشيم؛ چون در

روز تنهايي، صفر، هيچ خاصيتي نداره و حتي شايد در ميان جمع اعداد، با يك مميز،

حالمون را بگيرند و ما را بگذارند پشت مميز. زندگي، همين‌طوريه؛ يعني كوچك‌ترين

آدم‌ها هم مي‌تونند با باور خودشون، باعث افتخار و منفعت خودشان و ديگران بشوند و

هم مي‌تونند با غرور يا دست كم گرفتن خودشون، بي‌فايده و بي‌ارزش بشوند.

پس توي هر موقعيتي، حتي موقعيت صفر، خودتو دست كم نگير.

اسماعيل منصف