تـو يـادگـار هـفتمين سپيده اى اشـارتـى ز بـيـكران روشنى سـتـاره حـريـم سـبز فاطمه بـهـار سـبـز بـاغهاى آرزو گـل نـجـيـب بـاغ آفـرينشى تـو قـلب عاشقان هر زمانه را تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا زمـهـربـانى ات، ز دل ستانى ات مـيـان لالـه هـاى سـرخ آشنا ز سـاغـر كـرامـت مـحمـدى ز بـاغـهـاى بـى زوال سرمدى دلا! ز شـوق لـحـظـه زيارتى بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم بـه شـام غـربـت سياه عالمى شـكـوه مـاندنى ترين قصيده اى كـه از ديـار بى نشان رسيده اى ز بـى نـهـايـت خدا دميده اى امـام قـصـه هـاى ناشنيده اى كـه در دلـم بـهـار آفريده اى بـه لـطف و بخششت خريده اى ز هر چه غير اوست دل بريده اى چـه نقش ها به لوح دل كشيده اى غـريـب آشـنـا! تو برگزيده اى زلال نـور مـعـرفت چشيده اى سـبدسـبد گـل حضور چيده اى چـه عـاشقانه از قفس پريده اى ! ز عـشق تو كه روشناى ديده اى طـلـوع فجر هشتمين سپيده اى