گفتیم که:  اینکه انسان ازدواج می کند، خدمت به خلق می کند، کار می کند، به فکر خانواده اش هست، از حریم خودش و هم‌نوعش دفاع می کند، به دنبال داشتن مسکن هست، به دنبال قدرت هست، آینده نگر هست، زندگی اجتماعی دارد و ... جزوه کمالات حیوانی انسان هست، البته اگر در انجام این کمالات حیوانی ، بعد انسانی و فوق حیوانی انسان فعال باشد و این کمالات حیوانی در جهت رشد و شکوفایی کمال انسانی باشد این کارها انسانی می شود.

به این نتیجه رسیدیم که دلیلی اصلی شرافت انسان بر موجودات دیگر و کمال مختص انسان داشتن روح الهی است که این روح الهی کشش به سوی بی نهایت دارد و می تواند انسان را  به مقام قرب الهی برساند ، تا جایی که انسان می تواند آیینه و ظهور صفات الهی باشد.

پس اگر کمالات انسانی در انسان نباشد، انسان را در حد یک حیوان معرفی می کنیم. ما وقتی می توانیم بگوییم که به حیات انسانی داریم زندگی می کنیم که قوای فوق حیوانی خود را شکوفا کنیم. و انسان فقط تحت تربیت دینی می تواند به کمالات انسانی برسد.
دین مجموعه ای از عقاید، دستورات و باید و نباید هاست که مخاطبش انسان هست، ولی یک سوال مطرح هست:
چرا دین دستوراتی برای کمالات نباتی و حیوانی انسان دارد؟ ( مثلا احکام ازدواج، خوراک، کسب و کار و...)
جواب  سوال این هست:
انسان دارای ثبات شخصیت هست و موجود واحدی هست یعنی جنبه های نباتی و حیوانی انسان از کمالات فوق حیوانی وی متمایز نیستند. انسان یک روح هست و یک شخصیت جداناپذیر، و برای شکوفایی کمالات انسانی وی باید کمالات نباتی و حیوانی کنترل و تربیت شوند.
مثلا کسی که قوه غضب خودش را آزادبگذارید نمی تواند دیگر جنبه های انسانی خودش را شکوفا کند.
انسان باید و باید کمالات نباتی و حیوانی را اول کنترل و تربیت کند تا روح وی آزاد باشد و بتواند رشد کند. اگر شئون حیوانی انسان تحت تربیت دین قرار نگیرد، انسان نمی تواند رشد انسانی بکند.
در سوره انفال آیه 24 آمده است:
یا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اسْتَجيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْييكُم‏
اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، چون خدا و پيامبر، شما را به چيزى فرا خواندند كه به شما حيات مى‏بخشد، آنان را اجابت كنيد
در اینجا منظور از حیات، حیات انسانی هست
پس همه کسانی که خودشون را مقید به دین و احکام آن نمی کنند از حیات انسانی به دور هستند.
و ما آن جاهایی که از دین و احکام الهی تخلف می کنیم ، از حیات انسانی خودمان دور می شویم.
و در قران آمده است:
«...وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ...» ؛ و هر کس از حدود خدا تعدّی کند به خودش ظلم کرده است (سوره طلاق آيه1)
حرف آخر: اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد