سلام
اعیاد شعبانیه وفرا رسیدن ولادت پدر مهربان حضرت ولی‌العصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را بهتون تبریک می گویم.
سال پیش به همین مناسبت این دلنوشته را در وبلاگ گذاشتم که شخصا علاقه زیادی بهش دارم، می توانید از اینجا بخوانیدش.
ولی الان چند حدیث را می خواهم مطرح کنم در مورد شناخت امام و رابطه وجودی ما با ایشان.
همزمان با نوشتن مطالب این پست یکی از دوستان که هر جمعه به یاد آقا پیامک می‌فرستند این جمله به ظاهر ساده ولی پر معنا را فرستاد:
اگر با آمدن «آفتاب» از «خواب» بیدار شویم نمازمان قضاست....
بی ارتباط با مطالبی که می خواهم بگم نیست، حتما بهش فکر کنید.
و اما حدیث، حتما این حدیث را نقل از پیامبر (ص) شنیده اید که فرموده اند: هر کس بمیرد و امام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است.
چرا نشناختن امام زمان چنین پیامدی دارد؟
می توان گفت نشناختن امام زمان به معنی عدم ارتباط معنوی با ایشان هست و این عدم ارتباط یعنی قطع پیوند هدایت خداوند که باعث گمراهی‌ست و همان مرگ جاهلیت است.
برای نجات از جهالت و گمراهی راهی نیست جز روی آوردن به امام و ایجاد معرفت و شناخت نسبت به ایشان که پیشوای هدایت هستند و باب الله.
همانطور که در زیارت حضرت صاحب الامر می خوانیم: